Gedichtenverminker

De dichter Jacques Izoard (1936-2008) is een buitenbeentje in het Belgisch letterenlandschap. In Wallonië is zijn impact groot – eigenlijk was hij een beetje de Waalse Hugo Claus – maar in Vlaanderen is hij vrij onbekend. Internationaal wordt hij ondertussen erkend als een van de grootste Belgische dichters. Voor ‘Vêtu, dévêtu, libre’ (1978) kreeg hij de prestigieuze Prix de Poésie van de Académie Mallarmé. Andere grote werken zijn: La Patrie empaillée (1973), Corps, maisons, tumultes (1990), Le bleu et la Poussière (1998) en Dormir sept ans (2001).

Izoards poëzie is tegelijk melancholisch, sensueel en ambachtelijk. Hij hakt in de taal tot er – meestal – maar een paar regels overblijven. Kleine juweeltjes met ‘gensensibiliseerde stof’. De ogen, de handen, de lippen, het stof, de natuur en de taal zijn steeds terugkerende thema’s en begrippen. Schrijven is voor Izoard een sterk fysieke daad van bevestiging maar ook vertwijfeling. Het woord is vlees geworden. Het stoffelijke dartelt met het on-stoffelijke.

Uit de bundel Le bleu et la poussière koos vertaler/dichter Alain Delmotte vijftien gedichten. De vormgeving van Danny Dobbelaere is ‘minimal’ én handtastelijk.

  • Oplage: 111 genummerde en gesigneerde exemplaren
  • Jaar: 1999
  • Prijs: 15 euro (exclusief verzending)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s